SARABAITAE

SARABAITAE
Monachorum genus, qui nullam Regulam sequentes, suô lubitu vivebant et bini aut terni passim per villas urbesque vagabantur, accurate descripti a Benedicto Regul. c. 1. Cassianus Collat. 18. c. 7. Sextum genus Monachorum, quod per Ananiam et Sapphiram pullulavit, i. e. Sarabaitae, quique ab eo, quod a coenobiali disciplina semetipsos sequstrant, suasque liberi appetunt voluptates, ahusive dicti sunt linguâ Aegyptiacâ. Hieronymo ad Eustochium de Custod. Virgin. appellantur Remobeth, aquo acriter exagitantur. Aliter Renuitae, apud eundem Cassianum Collat. l. 3. c. 24. Non Monachos, ut falso nominamur, sed Sarabaitas, i. e. Renuitas, qui iugum regularis disciplinae renuimus. S. Nilo dicuntur κυκλεύοντες μοναχοὶ ἑνεκα χρημάτων, Monache circumforanei lucri causâ, de quibus peculiarem tractatum scrisit. Voci origo, ab Hebr. sarabim: i. e. rebelles; quod vocabulum, aliunde Hebraeis ignotum, Chaldaeis Aegyptiisque familiare fuit, apud quos sic Monachi dicti funt, qui omnis disciplinae iugô excussô, suô solum arbitratu, vivebant. Exstat id semel tantûm in Scriptura, Ezechielis videl. c. 2. v. 6. Fili hominis, ab iis (gente rebelli) ne timeto, et ab illorum verbis ne metuito, quia rehelles sunt et spinae tecum, et cum scorpionibus habitas. Ubi rebelles, in Hebraeo sunt sarabim, a Chald. rebellare seu renuere; und sarban, i. e. rebellis et farbanuth, i. e. rebellio. Indigitat nempe Propheta voce hâc eos, qui renuentes iugo Dei se submittere et propriis affectibus indulgentes, extra praescriptum legis iter, in transversum abripi se sinebant. LXX. Interpretes, διότι παροιςτρήσουσιν, hîc habent, quia tamquam oestrô agitati insanient et ferentur in praeceps: quod vim vocum Gap desc: Hebrew satis exprimit. De huiusmodi porro Monachis ita Auctor Sermonum ad fratres in Eremo, sub Augustini nomine, Serm. 29. Solâ voce paupertatem et abstinentiam praedicant, sed digitô suô non cogitant ea movere. Corpora despectis vestibus t5egunt, foris ostendunt, sed intus purpurâ ad carnem induuntur. In cinere praedicant se iacere, sed excelsa palatia non despiciunt. Angelicam faciem foris ostendunt, sed lupina corda eos habere non dubitamus. Tales fuerunt illi Sarabaitae, de quibus tertio nobis
scripsit pater Hieronymus, quorum genus est omni affectu vitandum etc. Apud Sam. Bochart. Hieroz. Parte postor. l. 4. c. 14.

Hofmann J. Lexicon universale. 1698.

Look at other dictionaries:

  • MONACHUS — Solitarius Latine dicitur ἀπὸ τοῦ μονάζειν. Eleganter Rutilius Numatianus Itinerarii l. 1. Processu pelagi iam se Capraria tollit, Squalet lucifugis insula tota viris; Ipsi se Monachos Graiô cognomine dicunt, Quod soli nullô vivere teste volunt.… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • RENUITAE — quasi renuentes iugum Monasticae disciplinae, dicti sunt Monachi vagi qui alias Sarabaitae, vide ibi …   Hofmann J. Lexicon universale

  • АНТОНИЙ ВЕЛИКИЙ — Прп. Антоний Великий. Фреска ц. Панагии Араку в Лагудере (Кипр). 1192 г. Прп. Антоний Великий. Фреска ц. Панагии Араку в Лагудере (Кипр). 1192 г. (Египетский) [копт. ; греч. ̓Αντώνιος ὁ Μέγας] (ок. 251 ок. 356, Ср. Египет), прп. (пам. 17 янв.),… …   Православная энциклопедия

  • ВИЗАНТИЙСКАЯ ИМПЕРИЯ. ЧАСТЬ II — Право и Церковь Рецепция римского права в Византии. Понятие византийского права Правовая культура В. и. с начала ее истории вплоть до падения К поля была основана на рецепции классического римского права. Источники рим. права подразделялись на… …   Православная энциклопедия

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.